شب عاشقان

راز زندگی

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگی
لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی
کدام یک درست گفته اند
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!

ل...

لنگه های چوبی در حیاط مان

گرچه کهنه اند و جیرجیر می کنند

                                     محکمند

خوش به حالشان

که لنگه ی همند

زندگی را با میز قمار اشتباه نگیرید

پشت میز قمار دلهره عجیبی داشتم...            

   برگی حکم داشتم

                  و دیگر هر چه بود ضعیف بود وپایین

بازی شروع شد...

حاکم او بود و من محکوم 

همه برگ هایم رفتند و سه برگ بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد من بالاتر آمدم

بازی در دست من افتاد

عشق آمدم با حکم عشوه و ناز برید

و حکم از جنس چشم سیاهش

زندگی

حکم پایین من بود و باختم...

 

کلید محبت

 

 

بی حضور خارها هم میشود یک یاس بود.

در هیاهوی مترسکها پر از احساس بود

میشود حتی برای دیدن پروانه ها...

   شیشه های مات یک متروکه را الماس بود.

دست در دست پرنده، بال در بال نسیم

ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

کاش می شد حرفی از (( کاش می شد )) هم نبود...

          هر چه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

 

تقدیم به بهترینم

عیدت مبارک

ادامه نوشته

یا علی

 

دو استکان داغ

و رسالت من این خواهد بود

تا دو استکان چای داغ را

از میان دویست جنگ خونین

به سلامت بگذرانم

تا در شبی بارانی

آن ها را

با خدای خویش

چشم در چشم هم نوش کنیم !

 

قلب بزرگ

قلب ِ بزرگ که بود ،

آن خورشید

که در آن ظلمات دور

شکست و شکسته زنده ماند !

 

ًعشق چگونه می شود نوشت

عشق را چگونه می شود نوشت ؟

در گذر ِ این لحظات ِ پـُـر شتاب ِ شبانه

که به غفلت آن سوال ِ بی جواب گذشت ،

دیگر حتی فرصت ِ دروغ هم برایم باقی نمانده است

وگرنه چشمانم را می بستم

و به آوازی گوش می دادم ،30hy6te.jpg

که در آن دلی می خواند :

من تو را ،او را ،

کسی را دوست می دارم !

 

صداها !

صداها !

گوش کن !

از زیر ِ پنجره تابوت می برند !

نه ؟

 

 

شهر عشق ورویا

رو تن زخمی جاده
کی غم رفتنو کاشته
کی تو غربت خیابون
قاب خورشید و شکسته
کی تو شهر عشق و رؤیا
شعر نفرین و نوشته
کی برای من تنها
کوه غم رو جا گذاشته

کی تو اوج قصه ها
من و بی صدا گذاشت
تو کوچ پرنده ها
کی تو خوابم پا گذاشت
برای قلبای خسته
بگین آسمون بباره
زیر پای پاک بارون
یه کسی گلی بکاره
تن زخمی زیر بارون
دیگه مرهمی نداره
میشه تن پوش خیابون
چون دیگه جایی نداره
جاده خالی حالا
من و رو تنش میکاره
رو تن زخمی جاده
کی دیگه پاشو میذاره

سفر در خود

که باشم " من " ؟ مرا از " من "  خبر کن

چه معنی دارد  " اندر خود سفر کن " ؟

 

فراتر از غشق

ای کاش

چرا ما آدما همش میگیم کاش!

ای کاش...!

چی میشد این کلمه از دنیا حذف میشد...

 

 

؟

اگر سوالی بلند نکنیم

پاسخی پیدا نمی شود

دیروز را اگر درست تعریف نکنیم

فردا دوباره تحریف می شود ...

سوی عشق

دردهایم را برایت گفته ام

بشنو اکنون

این سکوت تلخ را....

نامه عاشقانه :

نامه عاشقانه : و خدایم را با این عشق پاک میپرستم

....سال های مدیدی

در خود این باور را داشتم که چون مرغ دریایی

میتوانم از امواج و از طوفان های سهمگین اقیانوش عشق بگذرم.

بعد از اشنایی با شما تازه فهمیدم

نا چیزی که همیشه از ان بیگانه بودم

عشق بود و من عشق را از شما اموختم

و شما بهترین معلم من بودی

اکنون در هر زمان و در هر مکان از برکت این عشق

خودم رو مطالعه میکنم . هرگاه به خلوت دل میرسم ،

به گذشته افسوس میخورم و به اینده شکر میکنم

و خدایم را با این عشق پاک میپرستم:

عشق یعنی از خود نیستن،

بی خود زیستن و به مهشوق نگریستن....

سالها دل پی دلبر چه نوایی میکرد

شهرت عشق خدایی به خدایی میکرد

تا که اموختم از عشق ز ترسا بچه ای

دیدم ای وای که این دل چه خطایی میکرد

دلم گرفته

باران مي بارد امشب بر سكوت تنهايي ام

و سكوتم با ترنم باران همنوا مي شود

و اين بغض خيس مي شكند

بغضي كه در فراق چشمانت ، تا سحر منتظر بود

دل ، بودنت را بهانه كرد،

صدايت كرد،

نشنيدي....

و دل با نم نم باران گريست...

فقط عشق منی

 

 

 

پرواز

ستاره‍اي از دور
مرا به وسعت پرواز خويش مي‌خواند
ستاره پنجره را بسته نمي‌داند
خودم در شعري به نام چكاوك گفته‌ام :
مي‌توان كاسه آن تار شكست
مي‌توان رشته اين چنگ گسست
مي‌توان فرمان داد : هان اي طبل گران زين پس خاموش بمان
به چكاوك اما
نتوان گفت مخوان

تقدیر

 

 

زندگی

 

دنیا را بد ساختند

کسی را که دوست داری، دوستت ندارد

كسی كه تو را دوست دارد، تو دوستش نداری

اما كسی كه تو دوستش داری و او هم دوستت دارد

به رسم آئين زندگانی به هم نمی رسند

 و اين تلخ است

                زندگی يعنی اين

  

                                  دكتر علی شريعتی

 

آرزو مکن

مگذار، برای پناه از خطر دعا کنم .
بگذار، در مقابل خطر، بی ترس وبیم باشم !
مگذار، چاره های رنج را جستجو کنم .
بگذار، دلی تمنا کنم که بر رنج فائق بیابد !
مگذار، که در رزمگاه زندگی هم ڀیمان ها را به طلبم .
بگذار، بر نیروی خویش متکی باشم !
مگذار، که در اضطراب ترسناک ، نجات را آرزو کنم
بگذار، تمنای تحمل و حصول آزادی را داشته باشم !
مگذار، بزدل بوده برکت تو را فقط در کامروایی بدانم .
بگذار، احساس دست رحیمت را در نا کامی ها نیز درک کنم ...

 

 

 

 

 

 

زورق من کوچک است
خدايا،به تو توکل می کنم
و همه چيز خوب پيش می رود.
خدايا،به تو اعتماد می کنم
و همه چيز خوب پيش خواهد رفت.

 

آرزو مكن كه خدا را جز در همه جا، در جايی ديگر بيابی.
 هر آفريده ای نشانه خداوند است
 اما هيچ آفريده ای نشان دهنده او نيست".
كاش بعضی ها اين نكته را می فهميدند!

 

دل شکستن

دل شکستن

ديروز به ياد تو و آن عشق دل انگيز

بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم

در آيينه بر صورت خود خيره شدم باز

بند از سر گيسوي خود آهسته گشودم

عطر آوردم بر سروسينه فشاندم

چشمانم را نازكنان سرمه شاندم

افشان كردم زلفم را بر سر شانه

دركنج لبم خالي آهسته نشاندم

گفتم به خود آنگاه صد افسوس كه او نيست

تا مات شود زين همه افسونگري و ناز

چون پيرهن سبز ببيند به تن من

با خنده بگويد كه چه زيبا شده اي باز

او نيست كه در مردمك چشم سياهم

تا خيره شود عكس رخ خويش ببيند

اين گيسوي افشان به چه ار آيدم امشب

كو پنجه او تا كه در آن خانه گزيند

من خيره به آيينه و اوگوش به من داشت

گفتم كه چسان حل كني اين مشكل ما را

بشكست و فغان كردكه از شرح غم خويش

اي زن چه چه بگويم كه شكستي دل ما را

                                                                                           فروغ فرخزاد

 

ا.......

شنبه سیزدهم بهمن 1386

کاش گره دستامونو/این سرنوشت وا نمی کرد

کاش هیچ کدوم از ما دو تا/هیچ دوستی پیدا نمی کرد

 تو را

تو را گم میکنم هر روز و پیدا

می کنم هر شب / بدین سان خوبها را با تو زیبا می کنم هر شب گم میک

کاشکه یه روز با همدیگه/سوار قایق میشدیم

دور از نگاه آدما/هر دومون عاشق میشدیم

 

کاش اونجا هیچ کسی نبود/یه وقتی با تو دوست بشه

تو نازنین من بودی /مثل حالا تا همیشه

 

 

کاش که میشد جدایی رو/یه جایی پنهون بکنیم

خارای زرد غصه رو/از ریشه ویرون بکنیم

 

کاشکه یه روز من و تو رو/تو دریا تنها بذارن

تو قایق آرزوها/یه روز ما رو جا بذارن

 

اونوقت با لطف ماهیا/دریا رو جارو بزنیم

به سوی شهر آرزو/بریم و پارو بزنیم

 

یادت باشه اینجا هوا/غرق یه دلواپسیه

اما از اینجا که بریم/فقط گل اطلسیه

نم هر روز و پیدا می کنم هر شب / بدین سان خوبها را با تو زیبا می کنم هر شب

بتی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه / چه آتشها که در این کوه بر پا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتشها خوشا بر من / که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تماشا کن که تا باور کنی ای دوست / چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو / که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هر شب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب / حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

تو را گم میکنم

تو را گم میکنم هر روز و پیدا می کنم هر شب / بدین سان خوبها را با تو زیبا می کنم هر شب

بتی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه / چه آتشها که در این کوه بر پا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتشها خوشا بر من / که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تماشا کن که تا باور کنی ای دوست / چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو / که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هر شب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب / حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

 

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی / که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب*

parastoo

كاش اين چند روز كبود طي مي شد

ومحال حال مرا مي پرسيد ...

هر روز و پیدا می کنم هر شب / بدین سان خوبها را با تو زیبا می کنم هر شب

بتی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه / چه آتشها که در این کوه بر پا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتشها خوشا بر من / که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تماشا کن که تا باور کنی ای دوست / چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو / که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هر شب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب / حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

 

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی / که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب*

parastoo

كاش اين چند روز كبود طي مي شد

پنجره احساس

به نام آنکه عشق را آفرید

 اولین نیستیم ...!! اما بهترینیم  

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من
مغلوب وجود تو می شود

"با شگفتي به تماشاي گريه ام منشين.....!چيزي نيست...تنها،ترانه اي باريک در تلنبار تنهايي ام ترکيد

چگونه باور کنم لحظه هاي بي تو بودن را...
فکرش هم باعث ترسم مي شود !!!
آخر مي داني تو برايم چه مفهومي داري ؟
داستان شيدايي پروانه به گرد شمع را شنيده اي؟ ...
من آن پروانه ي پر و بال سوخته بودم که هر دم به گرد شمع وجودت مي گشتم تا پر و بال خويش را بسوزانم و از حرارتت نيرو بگيرم ...
اي خوب من , اي مهربانم ... در اينجا جز سکوت و ترس چيزي نيست ...
نمي دانم چرا دلتنگم ...
نمي دانم چرا مي ترسم ...
تصورش را هم که مي کنم ، مي بينم ...
بي تو خورشيد بر من نخواهد تابيد ... بي تو زندگي سرد مي شود ...
بي تو بهاران خزاني برايم بيش نيست ... بي تو گل هاي گلدانم نخواهند روييد ...
بي تو حتي خورشيد هم بر سينه ي آسمان نخواهد درخشيد ...
بي تو حتي پرندگان هم نخواهند خواند ...
پس بمان که دستان يخ زده ام نيازمند توست ... تويي که قلبي به پاکي و زلالي چشمه ساران داري ...
تويي که بر من طلوع کردي ... فکر غروب هم ديوانه ام مي کند !...
پس بيا جستجوگر باشيم و با هم واقعيت عشق را درک و لمس کنيم .
مي دانم  که اطمينان کافي نداري! ولي حتم دارم که اين سطر هاي آرام را مي خواني و چشمه هاي مواج احساساتت را در آينه شکسته ي حرفهاي من تماشا مي کني .
شايد باور نکني اما از من فقط همين کلمه ها که با شوق به سوي تو بال مي زنند باقي مي ماند و خودکاري که هيچ گاه آخرين حرف هايم را براي تو نمي تواند بنويسد و جوهرش پايان مي پذيرد ...
شايد يک روز وقتي مي خواهي احوال روزنامه را بپرسي ...
عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببيني ...
شايد کودکي با شيطنت اعلاميه ي سفر بي بازگشتم را از ديوار سيماني کوچه شان بکند ...
تمام دغدغه ام اين است که اگر غروب بيايد  ...
آيا دستي براي نوشتن و قلبي براي تپيدن برايم باقي خواهد ماند ؟ ...
شايد باور نکني اما دوست دارم مدام براي تو بنويسم ...
بعضي وقتها که کلمات را گم مي کنم دوست دارم هر چه که در اين دنياي خاکي وجود دارد کلمه شوند تا بهتر بتوانم بنويسم ...
دوست دارم به هيبت کلمه اي نجيب در بيايم تا رهگذران زير آفتابي نارس مرا زمرمه کنند ...
مي دانم خسته اي اما دوست دارم اجازه بدهي کلمه هايم لحظه اي روبرويت بنشينند و نگاهت کنند ...
مهربانم مي خواهم که برايم هميشگي بماني ...
و فکر غروب را از من بگيري ...

دوستت دارم ای آخرینم ..."

رمیده

نمی دانم چه می خواهم خدا یا
به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جوید نگاه خسته من
چرا افسرده است این قلب پر سوز
ز جمع آشنایان میگریزم
به کنجی می خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تیرگیها
به بیمار دل خود می دهم گوش
گریزانم از این مردم که با من
به ظاهر همدم ویکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت
بدامانم دو صد پیرایه بستند
از این مردم که تا شعرم شنیدند
برویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند
مرا دیوانه ای بد نام گفتند
دل من ای دل دیوانه من
که می سوزی از این بیگانگی ها
مکن دیگر ز دست غیر فریاد
خدا را بس کن این دیوانگی ها

دوست دارم........

من زمین و آسمان را  کهکشان را دوست دارم

من پل رنگین کمان را  آفتاب مهربان رادوست دارم

ابرهای پر ز باران کوهساران ماهتاب و لاله زاران

 من تمام مردم خوب جهان را دوست دارم

عاشقان ناتوان را عشق های بی امان را

 من تمام شاپرکهای جهان را دوست دارم

 دوستی های نهان را  خنده های ناگهان را

 بوسه های صادق و سرشارمان را

 من تمام درد های تلخ و شیرین جهان را  دوست دارم

 

مادران را  

قلبهای پاکشان را

اشکهای نابشان را

دستهای گرمشان را

حرفهای از صمیم قلبشان را

شوروشوق چشمشان را

من تمام ساکنان قلبهای عاشقان را دوست دارم

 

من دروغ بچگان را

شیطنتهای همیشه بکرشان را

رازشان را

پاکی احساسشان را

خنده های شادشان را

بادبادکهای قشنگ و نازشان را

دستهای کوچک وپربارشان را

هر نگاه خالی از نیرنگشان را

اعتماد خالی از تردیدشان را

من تمام شیطنتهای جهان را دوست دارم

 

سایه های کاج های مهربان را

بید مجنون ها و برگ نازشان را

سروها و قامت رعنایشان را

نخلها و ارتفاع نابشان را

تاکها و مستی انگورشان را

سر کشی های شراب و ...

راستی من تمام درختان انگور جهان را دوست دارم

 

نازهای معشوقان زمان را

دل شکستنهای بی منظورشان را

بوسه های گرمشان را

قهرهای تلخشان را

آشتیهای زود هنگامشان را

عشقهای آتشین و پر رنگشان را

قلبهای بی تاب و تنگشان را

آشنایی های پرلبخند شان را

و خداحافظی های پر اشکشان را

گریه های شوقشانرا

ضربه های قلبشان را

حرفهای بی حد و مرزشان را

من تمام عشق های جاودان را  دوست دارم

لیلی و مجنونمان را

خسرو و شیرینمان را

کوه کن فرهادمان را....

 

یادم آ مد من خدا را وخودم را وجهان را

دوست دارم

دوست دارم

دوست دارم

می پرستم.....

تا ابد هر جا که هستم

نیایش

نیایش

خدايا !

به من توفيق تلاش در شكست;

صبر در نوميدي,

رفتن بي همراه,

كار بي پاداش,

فداكاري در سكوت,

دين بي دنيا,

عظمت بي نام,

خدمت بي نان,

ايمان بي ريا,

خوبي بي نمود,

عشق بي هوس ,

تنهايي در انبوه جمعيت,

و دوست داشتن بدون اينكه دوستت بدارند روزي كن...

 دكتر علي شريعتي